Blog

De Naakte Waarheid

Geschreven op 01 december 2016

Heb je wel eens iets verzwegen over jezelf? Iets waar je je voor schaamt? Iets wat je liever voor jezelf wilt houden, maar aan de andere kant ook dolgraag met mensen wil delen? Ik wel...En dan heb ik het niet over iets kleins...

Toen ik een jaar geleden in Indonesië was, in Semarang, een stad op Java, de geboortestad van mijn biologische moeder, zag ik vanuit de auto waarin ik samen met mijn vriend zat een man op straat. Dat er een man op straat liep was niet zo verwonderlijk. Semarang is een stad met meer dan 1,5 miljoen inwoners.


“Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een naakte man in de stad zag lopen.”

Wat opviel was de kleding. Of liever gezegd, geen kleding. De man liep naakt over straat, in een overvolle stad. Het was de eerste keer in mijn leven dat ik een naakte man in de stad zag lopen. Ik vroeg aan de twee jongens die die dag met ons mee waren gegaan of ze deze man vaker hadden gezien in hun stad. Hun antwoord was “nee”. Vreemd...Of toch niet?

Het was de dag dat ik mijn biologische moeder na zeven jaar weer zou zien. Het was de dag dat ik hoopte meer te weten te komen over het verhaal rondom mijn adoptie. En dan met name, wie mijn vader is.


“Ik had het gevoel dat mijn moeder de waarheid niet durfde te vertellen.”

Het verhaal dat ik eerder te horen heb gekregen van mijn biologische moeder klopte voor mijn gevoel niet. Ik had het gevoel dat mijn moeder de waarheid niet durfde te vertellen. Uit schaamte. Dat ze daarom het verhaal verdraaide of dingen vertelde die soms loodrecht tegenover elkaar stonden.


“Het was de dag van ‘de naakte waarheid.”


De naakte man die we tegenkwamen die dag, was voor mij een teken. Het was de dag van ‘de naakte waarheid’. Die dag zou ik de waarheid te horen krijgen over mijn echte vader. Althans, dat hoopte ik. Helaas. De ontmoeting zorgde vooral voor verwarring en onduidelijkheid. Als een idioot ging ik, terug gekomen in het hotel, op zoek naar aanknopingspunten die mij dichter bij de waarheid zouden brengen. Zonder succes.


“Hoe groot is de kans dat je twee keer een naakte man ziet lopen in de stad?”


De volgende dag, weer in de auto, zagen we weer dezelfde naakte man op straat lopen. Tussen het drukke verkeer in. Op een andere plek. Hoe groot is de kans dat je twee keer een naakte man ziet lopen in de stad? Was dit toeval? Was het nu de dag van ‘de naakte waarheid’? Nee…


“Opeens had ik een helder moment, een inzicht.”

Tot op de dag van de dag heb ik voor mijn gevoel de waarheid achter mijn adoptie nog niet gehoord. De gebeurtenis van de naakte man is me vooral bijgebleven. Zou er iets anders achter zitten? Of was het gewoon toeval? Opeens had ik een helder moment, een inzicht. Confronterend en tegelijkertijd verhelderend.


“Wat als die naakte man, de naakte waarheid, op mij betrekking had?”

Wat als die naakte man, de naakte waarheid, op mij betrekking had? Niet de eerste keer, maar de tweede keer? Ik besefte dat ik eigenlijk precies hetzelfde deed als mijn biologische moeder. Het verhaal herhaalde zich. Het ging over op de volgende generatie. Zonder dat ik er erg in had.


“Net als mijn moeder, had ook ik iets te verbergen.”

Net als mijn moeder, had ook ik iets te verbergen. Iets waar ik me voor schaamde en niet over wilde sprelen. Iets waar ik anderen niet mee lastig wilde vallen. Iets wat niet in het beeld paste wat mensen over mij hadden.


“Als ik de cirkel wilde doorbreken en niet hetzelfde als mijn moeder wilde doen, zou ik mezelf moeten openen.”

Als ik de cirkel wilde doorbreken en niet hetzelfde als mijn moeder wilde doen, zou ik mezelf moeten openen. Zou ik mijn geheim wat ik al die jaren met me meedroeg moeten delen. Een geheim wat een last was geworden. Iets wat onbewust continu op me drukte. Hoe langer ik het niet vertelde, hoe moeilijker het werd om het te vertellen. Slechts een klein aantal mensen wist het. Ik sprak er vervolgens weinig over. Een beschermingsmechanisme.


“De waarheid moest eruit. Ik voelde de last letterlijk in mijn keel.”

Uiteindelijk besloot ik dat ik mijn verhaal moest vertellen. Om de last die ik al die jaren met mij meedroeg te vertellen. Onbewust bouwde ik stress op in mijn lichaam. En die stress wilde eruit. De waarheid moest eruit. Ik voelde de last letterlijk in mijn keel.

Stap voor stap vertelde ik de waarheid tegen mensen die ik dichtbij mij stonden en die ik langer kende. Juist tegen die mensen was het zo moeilijk om het te vertellen. Tegen mensen die verder van me af stonden was het makkelijker.


“De waarheid was en is dat ik getrouwd ben geweest.”


Wat was de waarheid? De waarheid was en is dat ik getrouwd ben geweest. Iets wat ik acht jaar heb verzwegen tegenover de buitenwereld, omdat ik me ervoor schaamde. Ik wilde mensen niet lastig vallen met mijn probleem. Ik wilde niet dat mensen zich zorgen maakten. Er zijn altijd wel ergere dingen. Ik maakte excuses. Ik was bang voor de meningen, oordelen van anderen. Het beeld wat ze van me hadden zou mogelijk totaal anders worden. Dat wilde ik niet.


“Vooral het gevoel dat ik tegen mezelf loog werd steeds groter.”

Ik had constant het gevoel dat ik tegen mezelf loog. Op momenten dat mij werd gevraagd: ‘Ben je getrouwd? Wanneer gaan jij en je vriend trouwen? Op het vliegveld waarop ik moest aangeven of ik wel of niet getrouwd was. Op het werk waar ik mijn burgerlijke staat moest aangeven. De belastingdienst die me elk jaar met mijn neus op de feiten drukte. Vooral het gevoel dat ik tegen mezelf loog werd steeds groter. Ik leefde lange tijd in een schijnwereld.


“Hoe wil ik mijn leven leiden?”

De twee naakte mannen die ik in Indonesië op straat zag waren voor mij een teken. De keuze die ik had. Hoe wil ik mijn leven leiden? In een grote leugen? Of de waarheid vertellen en weer opnieuw gaan leven? Echt mijn leven leiden. Zonder schaamte. Zonder geheim. Zonder leugen. Zonder wegdrukken van emoties.


“Bij elke keer dat ik de waarheid vertelde was het een confrontatie met mezelf.”

Ik koos voor het laatste. Het was niet makkelijk. Bij elke keer dat ik de waarheid vertelde was het een confrontatie met mezelf. Acht jaar niets vertellen, wegstoppen en dan opeens delen. Uiteindelijk reageerde iedereen met compassie, begrip, liefde, mildheid. Een grote last viel van me af.


“Acht jaar tegen jezelf liegen, zo voelde het, is niet van de een op andere dag vergeten.”

De stap om mijn naakte waarheid op papier te zetten was nog steeds een drempel. Aan de ene kant wil ik het vertellen, aan de andere kant ook niet. Er zijn genoeg mensen die dit lezen, die mij kennen, maar hier geen idee van hebben. Misschien zijn er reacties, misschien niet. Voor mij is het vertellen van mijn waarheid een laatste stap in mijn innerlijke reis, mijn verwerkingsproces. Acht jaar tegen jezelf liegen, zo voelde het, is niet van de een op andere dag vergeten. Het zit diep.


“Als je iets doet wat ten koste gaat van jezelf, wat tegen jouw waarden ingaat, kost dat tonnen energie.”

Wat ik mensen wil meegeven is om niet tegen jezelf te liegen. Als je iets doet wat ten koste gaat van jezelf, wat tegen jouw waarden ingaat, kost dat tonnen energie. Je lichaam en geest lijdt eronder. Ook al denk je misschien van niet, omdat je het weg stopt en doet of het er niet is.

Wanneer je iets hebt gedaan waar je je voor schaamt, omdat je bang bent voor de meningen, van de oordelen van anderen, houd het niet voor jezelf. Uiteindelijk betaal je zelf de tol, wanneer je dingen opkropt, binnenhoudt.


“Het lucht zoveel op wanneer je de waarheid uitspreekt.”

Het lucht zoveel op wanneer je de waarheid uitspreekt. Als je het moeilijk vindt, deel het eerst met iemand die wat verder weg van je staat. Uiteindelijk weet ik dat wanneer je het juist de mensen vertelt die dichtbij je staan, de grootste last van je schouders afvalt.

Of ik ooit de waarheid hoor over wie mijn biologische vader is? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat doordat ik mijn waarheid verteld heb, ik me vrijer voel. Dat ik meer leef. Ik zit niet meer vast in mijn eigen leugen. Ik hoef geen masker meer op te zetten.

Wanneer je een geheim met je meedraagt, ben jij uiteindelijk degene die er het meest onder gebukt gaat. Een glimlach, een vakantie, chocola, alcohol, werk. Het verzacht de pijn misschien op dat moment. Het is alleen niet weg. Het is nooit weg.


“Staan voor wie je bent, met al je imperfecties, maakt je sterk en zorgt voor rust.”

Ik heb teveel mensen gezien, waaronder ikzelf, die niet voor hun waarheid uit durven komen. Dat hoeft geen acht jaar lang verzwegen huwelijk te zijn. Staan voor wie je bent, voor wie je werkelijk bent, met al je imperfecties, maakt je sterk, geeft je zelfvertrouwen en zorgt voor rust.


"Durf te spreken, te delen."

Niemand is perfect. Wees niet bang voor de oordelen van anderen. Durf te spreken, te delen. Delen zorgt voor begrip. Delen is helen. Je staat er dan niet meer alleen voor. Dat gevoel, dat je er alleen voor staat, dat iedereen zijn leven leidt, terwijl jij gebukt gaat onder de zware last op je schouders. Dat gevoel wil ik je besparen. Zodat je je eigen geluk weer kunt vinden.

 

Reageer op dit bericht